Een zware serie beschadigt spierweefsel licht en kost energie. Het lichaam herstelt dat en legt er iets bovenop, zodat dezelfde belasting de volgende keer minder zwaar is. Dat proces heeft rust, eten en slaap nodig. Wie zeven dagen per week traint en vier uur slaapt, geeft het lichaam de aanleiding wel maar niet de gelegenheid.
Vandaar dat een trainster ook vraagt naar dingen die niets met het uur te maken lijken te hebben. Slaap, drukte en eten zijn geen bijzaken maar de helft van de uitkomst.
Spierpijn zegt minder dan gedacht
Spierpijn is vooral een teken dat iets nieuw of ongewoon was, niet dat het goed was. De eerste weken heeft bijna iedereen het, daarna verdwijnt het grotendeels terwijl de vooruitgang doorgaat. Een uur zonder spierpijn is dus geen verspild uur, en een uur met drie dagen spierpijn is geen beter uur.
De twee dagen erna
Stijf, en dat is normaal
Bewegen helpt meer dan stilzitten. Een wandeling of rustig fietsen maakt de stijfheid korter, niet langer.
De piek
Spierpijn is meestal het hevigst tussen de vierentwintig en achtenveertig uur na afloop. Dat zegt niets over de kwaliteit van het uur.
Weg, of een signaal
Duurt het langer dan drie dagen, dan was het te veel ineens. Zeg dat bij de volgende sessie; de opbouw wordt dan aangepast.
Pijn die scherp is, in een gewricht zit of tijdens de beweging zelf ontstaat, hoort niet in dit rijtje thuis. Dat is geen spierpijn en verdient een fysiotherapeut of huisarts, niet nog een uur.
Wat je zelf doet tussen twee uren
Eén uur per week is te weinig om het van te hebben, en dat weet elke trainster. Wat er in de andere dagen gebeurt bepaalt het grootste deel van de uitkomst: dagelijks een half uur lopen, de trap in plaats van de lift, en twee of drie oefeningen die je zonder materiaal thuis kunt doen.
De meeste trainsters geven daar iets kleins voor mee. Niet een tweede trainingsprogramma, maar twee bewegingen die het uur ondersteunen. Wie dat doet, merkt in het uur zelf het verschil binnen een week of drie.
